De omgekeerde wereld van Sophie – hoe ik jarenlang aan de dieetcultuur ontsnapte, maar ze me dan toch te pakken kreeg

Letterlijk jarenlang heb ik gedacht dat ik té dik was en voelde ik me steeds de zwaarste van de groep. Niet dat dit heel extreem was, maar het speelde toch wel altijd in mijn hoofd.

Dit werd ooit als kind getriggerd door een opmerking van een meisje op scoutskamp. Ik herinner me nog goed dat het platte rust was en ik lag even te rusten in de tent op m’n luchtmatras. Ze kwam binnen met nog een vriendinnetje en maakte de opmerking: “Kijk ze daar liggen met haar dik gat.” Zij dacht dat ik sliep, maar die opmerking is altijd in mijn achterhoofd blijven spoken. Hoe zoiets kleins zo’n grote impact kan hebben is ongelooflijk.

Ik denk dat ik toen iets van een 52 kg woog.

Zoals ik zei, niet dat dit een megagigantische impact op mij had in mijn jeugd. Enkel die gedachte speelde soms door m’n hoofd, maar thuis waren er nooit opmerkingen over gewicht en het was geen issue. Ik had geluk.

Pas toen ik wat ouder was en al samenwoonde met mijn nu echtgenoot kwam dit weer wat naar boven. Mijn schoonmoeder maakte namelijk wel geregeld opmerkingen over zo’n dingen en liet me op bepaalde gelegenheden toch wel merken dat ze mij wat kloek vond. Ik neem haar dit nu niet meer kwalijk, want die was (en is) gewoon zelf zodanig ondergedompeld in de dieetcultuur. Maar het was wel de trigger waardoor ik jarenlang een verstoord zelfbeeld heb gehad.  

Door die opmerkingen ging ik me interesseren in ‘gezonde’ voeding. Mijn eerste kookboek was ‘Dagelijkse kost…gezonder’ van Sonja Kimpen. Quite innocent allemaal hoor, maar ik was zo wel wat in de dieetcultuur gerold.

Ik sportte ook vaak puur in de hoop wat af te vallen. Achteraf gezien totaal niet nodig en eigenlijk te zot voor woorden dat ik mezelf zo zag.

Na de zwangerschap van mijn 2e zoontje, dus begin 2017, ging ik voor de eerste keer naar een diëtiste. Ik woog toen 67 en vond dat er echt over. Zo kon het niet langer. Het is overduidelijk dat de dieetcultuur en de maatschappij met al haar boodschappen omtrent hoe een vrouw eruit moet zien me toch wel stevig beet hadden.

Het dieet dat ik bij die vrouw volgde was streng en als goede leerling volgde ik het tot in de puntjes. In korte tijd viel ik dan ook veel af. Het was zeer lastig en enorm saai om die stomme regeltjes te blijven volgen natuurlijk en ik had constant honger, maar alles om maar te voldoen aan de opgelegde schoonheidsnorm.

Op een gegeven moment woog ik nog 60kg en vroeg ik de diëtiste om wat variatie te brengen in mijn mealplan. Ik was het echt beu. Die weigerde en zei: “Je bent nu zo goed bezig, laten we doorgaan tot je goed onder die 60 zit.”

Gelukkig was dit op dat moment een red flag voor mij en stopte ik met gaan. Het was de druppel, want ik had gewoon megaveel honger. Mijn mindset om te blijven volhouden was echter nog niet veranderd. Ik vond het nog altijd als zeer normaal om mager gelijk te stellen aan beter.

Ik had geen diëtiste meer nodig en zette zelf verder stappen in de dieetcultuur. Ik deed nog verschillende diëten op m’n eentje, er zat ook een detox ergens tussen, veel sporten, ook een lange periode geobsedeerd geweest door de Sana methode van Bekkari (haar boeken heten Nooit meer diëten, maar zijn doordrenkt van de dieetcultuur, don’t be fooled like me), …

Ik herinner me niet precies meer op welk moment ik op een keerpunt kwam hierin. Het was volgens mij ook niet van de ene dag op de andere, maar in het voorjaar van 2021 begon ik podcasts te luisteren over hoe de dieetcultuur ons voor de zot houdt en hoe we er allemaal inlopen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Oh boy, wat veranderde mijn kijk op de wereld en wat ben ik dankbaar hiervoor.

Want je moet weten, als je in die mindset zit van alles zo gezond en juist mogelijk, dan is je brein daardoor geobsedeerd. Hele dagen deed ik niet anders dan op eten denken, en op hoe ik bepaalde zaken kon compenseren door te sporten etc. Heel vermoeiend allemaal.

Ik begon dus te werken aan mijn zelfbeeld en het is een pad vol kronkels waar ik nog steeds op wandel maar wel in een schitterend natuurgebied ;-) Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik mezelf eindelijk aanvaard zoals ik ben en weet dat mijn waarde niet afhangt van mijn gewicht of eender welk ander uiterlijk kenmerk.

Ik ben Sophie, weeg momenteel iets van 77kg en looking better than ever.

Als je je in mijn verhaal kunt vinden en dit herkenbaar voor je is, maar je totaal geen idee hebt van hoe uit die dieetcultuur te geraken, I get it. Ze maken het ons niet gemakkelijk.

Voel je heel welkom in mijn coachingpraktijk.

In mijn traject ‘Zoals je bent’ leer ik je stap voor stap hoe je terug kan gaan naar een positief zelfbeeld.

Nog een te grote stap voor je?

Begin alvast met mijn challenge Zoals je bent – the body edition.

Deze mini-cursus is een perfecte start om aan je zelfbeeld te beginnen werken.

Remember: je bent niet alleen en nee het ligt niet aan jou.

Lieve groetjes,

Sophie